بعد از مدتها دلم خواسته مثل وقتی نوجوان بودم شعر بگویم. اما دست خودم آدم نیست. میتوانم شعر خندهدار بنویسم، اما شعر جدی نه. همه این چندسال که دیگر شعر نمیگفتم، دلم هم نمیخواست بگویم. اما حالا میخواهم. دلم میخواهد شاعرش باشم. تند تند ازش عکس میگیرم. حافظه دوربینم پر از عکسهای او شده. اما دوست دارم بنویسمش.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر