چه دانم های بس یار است لیکن من نمی دانم

امروز بامزه ترین، شگفت انگیزترین و سرگرم کننده ترین امتحان عمرم رو دادم. امتحان آزمایشگاه دینامیک و ارتعاشات. سوالا هیچ ربطی به جزوه یی که داشتیم یا آزمایش هایی که در طول ترم انجام داده بودیم نداشت. بچه ها قاط زده بودن و از نگاهشان پیدا بود که اگه ولشان کنن استاد رو تیکه پاره می کنن. هر از گاهی اعتراض می کردن که اسیستنت سرکوبشان می کرد. من اگه انقده ماخوذ به حیا نبودم استاد رو بوس می کردم. تعداد سوالا بیس و یکی بود. حدود سه برابر چیزی که انتظار می رفت. چن تا نمونه ش اینا بود:

چرا با وجود این که کشورهای صنعتی نزدیک خط استوا هستن یخ های قطب شمال و جنوب در حال ذوب شدن هستن؟ چرا لایه ازن در این قسمت ها بیش تر سوراخ شده؟

حرکت ابرها توی نیم کره شمالی و جنوبی چه گونه است؟ چه را؟

چرا نباید در سرازیری دنده ماشین را خلاص کرد؟

ملخی که روی دم هلی کوپتر است برای چیست؟ چرا اگر از کار بیفتد هلی کوپتر سقوط خواهد کرد؟

چرا ارتفاع موج اقیانوس ها در نزدیکی خط استوا بیش تر است؟

اگر اسکیتری که در تصویر می بینید دست هایش را ببندد سرعتش چه گونه تغییر می کند؟

چه چیزی باعث تعادل فرفره می شود؟
...
با این که جواب چندتا از سوال ها رو اصلن بلد نبودم و بقیه رو هم دست و پا شکسته جواب دادم، از فکر کردن به این چیزها حسابی سر کیف آمده بودم