شادی‌های کوچک یک خانه

ام‌روز عصر من خانه تنها بودم. آب را گذاشته بودم که بجوشد و منتظر مامانم بودم. موقعی که داشتم چای درست می کردم رسید. دو تا پای آناناس خریده بود و یک جعبه شیرینی، یک بسته پاستیل و یک‌عالمه ذرت برای درست کردن چلوسفید*. گفت روز جهانی کودک است و نشستیم با هم چایی و شیرینی خوردیم. وقتی بچه بودم عاشق این بودم که توی خانه با مامانم تنها باشم.
به این فکر می‌کردم که این عصر پاییز در خانه‌ خودمان که همیشه تمیز است و بوی خوب می‌دهد و توی یخ‌چالش خوراکی‌های خوش‌مزه است و چایی نوشیدن با مامانی که قشنگ و مهربان است، در آن یک روز و نیمی که در غربت ام برایم مثل یک آرزوی دور و دس‌نیافتنی است. با این‌که می‌دانم فقط چند ساعت است و خیلی زود برمی‌گردم به آشیانه‌ام اما باز هم سخت می‌گذرد. سخت و کند و جان‌فرسا.

* : چس فیل به روایت سام‌ابن گل‌مریم