از خوبی‌های هم‌خانه‌گی یکی این بود که کاغذی به دیوار آش‌پزخانه زده بودیم برای نوشتن اقلامی که باید خریداری می‌شد. میم می‌نوشت و من گاهی که بی‌کار می‌شدم جلوی‌ آن اقلام نقاشی‌ش را می‌کشیدم. گاهی هم رویش شعری، حرف خنده‌داری چیزی می‌نوشتم و بعدن میم کنارش جوابیه‌یی می‌نوشت. گاهی هم برای هم نوت می‌گذاشتیم و به در مستراح یا یخ‌چال می‌چسباندیم. آن کاغذها و نوت‌ها را دوست داشتم. آن شوخی‌ها و حرف‌ها و علامت‌های دونفره. با این‌که این اواخر حوصله‌ی میم را دیگر نداشتم، اما گاهی دلم تنگ می‌شود برای آن زنده گی.