لطفن به گیرنده های خود دست بزنید

اوایل این‌طور خیال می‌کردم که چون کائنات با من سر دش‌منی دارد، از در و دیوار برایم نشانه‌های خاطره‌دار او را می‌فرستد تا من نتوانم فراموشش کنم. توی تاکسی که می‌نشینم از رادیو «با من صنما» پخش می‌شود. توی گوگل‌ریدر شعرهایی شِر می‌شود که مرا به یاد او می‌اندازد و اوضاع مملکت طوری می‌شود که از در و دیوار «هم‌راه شو عزیز» به گوش می‌رسد. یک کمی که حالم جا آمد حالی‌م شد که کائنات بی‌کار نیست که همه‌چیزش را بر مبنای مسائل عاطفی من تنظیم کند. او کار خودش را می‌کند، لکن ایراد از گیرنده است. «چیز»ها نیستند که او را به یاد من می‌آورند بل‌که یاد اوست که به همه «چیز»ها می‌چسبد و به اصطلاح، سیب! از خود درخت است.