خانهی خالی خیلی خوب است. خبری از صدای گزارشگر فوتبال نیست. از تلق و تولوق آشپزخانه و فریادهای پای تلفن هم. از پشت پنجره های بسته هم صدای باران شنیده میشود. باید زودتر بزرگ شوم و یک خانه برای خودم داشته باشم. یک خانه که همیشه ساکت و آرام باشد.
فروردین ۰۷، ۱۳۸۹
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر